పూ.జా.భా-1

జూన్ 04,2008.
ఆ రోజు శనివారం. సమయం సాయంత్రం ఏడు దాటింది. బయట వర్షం భారీగా పది ఇప్డే కొంచం తగ్గింది. వర్షాలు ఎప్పడు మనం ఎక్కడికన్నా ప్రయాణం అయ్యేటప్పుడే పద్తుంటాయి. ఆ రోజు నేను పూణే కి బయలుదేరుతున్నాను capgemini లో ట్రైనింగ్ కోసం. మనసులో చాలా ఆందోళన గ ఉంది. ఆ ఆందోళనకు రెండు కారణాలు ఉన్నాయి.

నేను ఎప్పడు దూర ప్రయాణాలు చేయలేదు,రాష్ట్రం దాటి వెళ్ళను లేదు. వెళ్ళేది హిందీ మాట్లాడే రాష్ట్రానికి. నాకు ఎ మాత్రం హిందీ రాదు.అక్కడి వారితో ఎలా మాట్లాడాలో ఎలా బ్రతకాలో తేలేదు. ఇది మొదటి కారణం. పోనీ నాతో పాటు వచ్చే ఇంకో ముగ్గురి మీద ఆధారపడడం అంటే ఆ ముగ్గురే నా ఆందోళనకు రెండవ కారణం.

రాము,సోము,భీము(కొన్ని కారణాల వల్ల పేర్లు మార్చడం జరిగింది). ఈ ముగ్గురు నాతో పాటు ఒకే కాలేజీ లో ఓకీ తరగతి లో ఇంజనీరింగ్ చదివినా కూడా నాకు పెద్ద పరిచయం లేదు. ఒక విధంగా చెప్పాలంటే వీరు ముగ్గురు క్లాసు లో చివరి బెంచ్ బాచ్. నేనేమో చందానగర్ బాచ్. అంటే బుద్ధిగా ఉంది చదుకునే బాచ్ అని ప్రసిద్ది. వీళ్ళు నేను ఒకే కంపెనీ లో జాయిన్ అవ్త్నమని తెలసాక ఒకే చోట ట్రైనింగ్ తీస్కోవాలని అని తెలసాక అందరు భయపెడుతుందే వారు. నువ్వేమో సిలెంట్ వీళ్ళ ముగ్గురితో ఎలా ఉంటావో, నీ పని అయ్పాయింది లే అని.

ఈ ఆందోళనల మద్య బస్సు ఎక్కడానికి కుకట్పల్లి బస్సు స్టాప్ దగ్గరకి అమ్మ నాన్న అక్క బావ తో వచ్చాను. అయ్యబాబోయ్ ! ఆ ముగ్గురిని ఎక్కించడానికి కనీసం ముప్పై మంది వచ్చారు. గోల గోల చేస్తున్నారు. బస్సు వచ్చాక నేను సిలెంట్ గా వెళ్లి పైన బెడ్ మీదకి ఎక్కేసాను. ఆ ముగ్గరు బస్సు స్టార్ట్ అయ్యాక ఐదు నిమిషాలకు గాని రాలేదు. వచ్చి ఇంకో ఐదు నిమిషాలు కిటికీ లోంచి టాటా లు చెప్పి కూర్చున్నారు. ఆ బస్సు లో ప్రతి బెడ్ కి ఒక టీవీ ఉంది. హాయిగా వీళ్ళ గోల పట్టించుకోకుండా సినిమా చూసుకోవచ్చులే అంకున్నాను. కాని ఆనందం ఆవిరి అయ్పాయింది. హిందీ సినిమా పెట్టాడు. మార్చమని cleaner ని అడగితే పూణే వెళ్ళేటప్పుడు హిందీ సినిమా, పూణే నుంచి వచ్చేటప్పుడు తెలుగు సినిమా పెడతాను మార్చడం కుదరదని తెగేసి చెప్పాడు.

ఇంతలో సోముగాడు బ్యాగ్ లో నుంచి లాప్ టాప్ తీసాడు. ఆహా! వీడు ట్రైనింగ్ లోనే లాప్ టాప్ తెచ్చాడు సౌండ్ ఏమో అంకున్నాను. రాముగడు ఆ లాప్ టాప్ ని తీస్కోని అందులో DVD పెట్టాడు. అప్పుడు అర్థం అయింది అది మ్యుజియం లో ఉండాల్సిన తొలి తరం కంప్యూటర్ అని. DVD పెడ్తే ఉండదు ఆటోమాటిక్ గ బయటకి వచ్చేస్తుంది. అలా చూస్తున్నంత సేపు అలా పట్కునే ఉండాలి. ఐన రాము గాడు పట్టు వదలని విక్రమార్కుడిలా అలా పట్టుకునే సినిమా చూసేస్తున్నాడు. ఆ కస్టాలు చూసి నేను "అలా పట్టుకుని మూడు గంటలు సినిమా చూసే బదులు ఒక ఐదు నిమిషాలు పట్టుకుని సినిమా సిస్టం లోకి కాపీ చేస్కుంటే తర్వాత ఫ్రీగా చుస్కోవచ్చును కదా!" అన్నాను. ముగ్గురు అవాక్కయ్యారు. నా వైపు వింతగా వేరే గ్రహం నుంచి వచ్చిన జంతువును చూసినట్లు ఆశ్చర్యంగా చూసారు. ఏం తెలివి ఏం ఐడియా ఇచ్చావు నువ్ కేక అన్నారు. అది పెద్ద గొప్ప కష్టమైన ఐడియా ఏం కాదు వీల్లేంటి ఇంత పొగిడేస్తున్నారు అనుకున్నాను. నాకు ఆ ముగ్గురు "3D" అని నామకరణం చేయటానికి పురికొల్పిన మొదటి సంగటన అది.

అలా పూణే వెళ్ళేసరికి తెల్లారింది. బస్సు దిగి దిగగానే ఆటో వాడు మా లుగ్గాగే ఎత్తుకెళ్ళి ఆటో లో పెట్టేసుకున్నాడు. NIGDI వెళ్ళాలి ఎంత తీస్కుంటావు అన్నము. వాడు మీటర్ వేస్తాను అన్నాడు. అరె భలే మంచోల్లే పూణే లో ఆటో వాళ్ళు అని అన్కొని ఎలాగో luggage ఉంది ఆటో చీపుగానే ఉంది కదా అని రెండు ఆటో లు మాట్లాడుకున్నాం. ఆటో ఎక్కక స్టార్ట్ చేసాడు. ఆటో నడుస్తుంది కాని మీటర్ పరిగెడుతుంది. ఇంత ఫాస్ట్ గ తిరుగుతున్దేన్తయ్య అని వాడిని అడగితే ఒక పేపర్ చేతిలో పెట్టాడు. అందులో కిలో మీటర్ కి ఏంటో రాసి ఉంది. అది కూడా fake అని అప్పుడు మాకు తెలీలేదు. మొత్తానికి నిగడి లో దిగాక 250/- అయింది. రెండు ఆటోలకి కలిపి 500/- వాడి చేతిలో పెట్టాము. ఇంకో ఐదు వందలు ఇమ్మన్నాడు. అదేంటంటే, పూణే లో రాను పోను చార్జెస్ కూడా ఇవ్వాలి అన్నాడు. ఇవ్వము ఎక్కడ అలా ఉండదు అన్నము. వాడు ఇంకో ఇద్దరు ఆటో వాళ్ళని పిలిచి గొడవ చేయబోయాడు. మోసపోతున్నామని తెల్సి కూడా ఏమి చేయలేక 1000/- వాడి చేతిలో పెట్టాము. చదుకున్న వాళ్ళందరూ ఇలానే తెల్సి కూడా మోసపోతుంటారు. ఇక్కడ కు బయలుదేరక ముందు పూణే లో అమ్మాయిలు బాగుంటారని చెప్పిన వారందరినీ పేరు పేరునా గుర్తు చేసుకొని ఆటో వాళ్ళు బాగుండరు అని ఒక్కరయినే చెప్పలేదనుకొని ఏడ్వలేక నువ్వుకున్నాము. ఇది పూణే లో జాబు భాగం ఒకటి(పూ.జా.భా-౧).