నా సైకిల్ ప్రయాణం...

నా స్కూల్ మా ఇంటి పక్కనే అవడం మూలనో లేక చిన్నప్పటినుంచి నేను మరీ సుకుమారంగా పెరగటం మూలానో నాకు చిన్నప్పుడు సైకిల్ తోక్కవలసిన అవసరం రాలేదు.అందుమూలంగానే సైకిల్ నేర్చుకోనూ లేదు. నాకు చిన్నప్పుడు సైకిల్ రానివలన సైకిల్ తోక్కేవాల్లందరూ యుద్ధం లో గుర్రమేక్కిన రాజుల లాగాను భారతంలోని అర్జుని లాగానో కన్పించేవారు.

అలా నాకు సైకిల్ మీద కలిగిన ప్రేమ వల్ల నాకు రాత్రిళ్ళు సైకిల్ గురించి కలలు కూడా వస్తుండేవి. ఆ కలల్లో ఆగస్ట్ పదిహేను ముందు జరిగే స్లో సైక్లింగ్ పోటీలలో నేను చేతులు వదిలేసి మరీ తొక్కుతున్నట్లు, అయినా కూడా నేను గెలుస్తున్నట్లు ఉండేది. నేను ప్రైజ్ తీస్కోడానికి స్టేజి ఎక్కినప్పుడు కింద ఉన్న పిల్లలంతా వీడికి సైకిల్ తొక్కడం వచ్చట అని gఉస గుస లాడుకున్తున్నట్లుగా,కేక కేక అని అరుస్తున్నట్లు అనిపిస్తూ ఉండేది...

నేను పదవ తరగతి కి వచ్చాక మొత్తానికి లేట్గా అయినా సైకిల్ నేర్చుకుందామని సంకల్పించుకున్నాను.సంకల్పించుకున్నదే తడవుగా ఒకానొక ఫ్రెండ్ యొక్క సాక్షి శివానంద్ ని అడిగి తీస్కున్నాను. సాక్షి శివానంద్ అంటే వాడి ఫ్రెండ్ కాదు, వాడి సైకిల్ కి వాడు పెట్కున్న ముద్దు పేరు. ఎవరు చుడకొడదని ఉదయం స్టడీ హావర్ మద్యన ఇచ్చే గ్యాప్లో చీకట్లోనే సైకిల్ నేర్చుకున్నాను.

అలా చీకట్లో నేర్చుకోవడం మూలాన ఎవరు చూడకపోవడం మూలాన నాకు సైకిల్ వచ్చని చెప్పినా కూడా ఎవరు నమ్మేవారు కాదు. అప్పుడు శివ సినిమాలో సైకిల్ చెయిన్ లాగే ముందు నాగార్జున కి వచ్చినట్లుగా కోపం వచ్చి వీలందరి నోళ్ళు మూయిన్చాలన్కున్నాను. ఈ రోజు ఎలాగయినా ఇంటికి సైకిల్ మీద వెళ్ళాలని సాక్షి శివానంద్ ని అడగి తీస్కున్నాను. పని ఏమి లెకపొఇన ఇంటికి వెళ్ళడానికి అని సాయంత్రం స్టడీ హావర్ గ్యాప్ లో సాక్షి శివానంద్ ని తీసి సైకిల్ తొక్కడం చాలా వీజీ అని మనసులో అన్కొని స్టార్ట్ చేసాను. బైక్ కదా స్టార్ట్ చేసేది సైకిల్ కూడా స్టార్ట్ చేస్తారా అని సందేహమా నా ఉద్దేశం లో స్టాండ్ తీసి సీట్ మీద ఎక్కడం స్టార్ట్ చేయడం. JNTU కాలేజీ లోని జవహర్ లాల్ నెహ్రు గారి విగ్రహం లాగ chest ముందుకు పెట్టి అలా అలా తొక్కుతూ ఉన్నాను. అప్పుడు నా కళ్ళ ముందు జంతికలు కనపడ్డాయి(తినే జంతికలు కాదు ఫ్లాష్ బ్యాక్ ముందు కనపడే జంతికలు). నాకు సైకిల్ రాదనీ అందరు అంకున్తుండగా నా హృదయానికి గుచ్చుకున్న బాణాలు గుర్తుకోచాయి. ఈ రోజు అమ్మ కి డాడ్ కి నేను సైకిల్ మీద వచ్చాను అని చెప్తున్న సంఘటన మనసులోకి రాగానే కళ్ళు ఆనంద భాష్పాలతో నిండిపాయింది. ఆ ఆనందం లో సైకిల్ తో నాకు రాని కట్ కొట్టబోయి ఇంకో సైకిల్ ని గుద్దాను. అది మాములు సైకిల్ అయి ఉండుంటే ఈ టపా రాసేవాడినే కాదేమో.అది గుడ్లు అమ్ముకునే వాడి సైకిల్ అది. ఒక వంద దాక గుడ్లు rythamicgaa కింద పడిపోయి పగిలిపోయాయి. వాడు నా దగ్గర ఉన్న డబ్బులన్నీ లగేస్కుని మొత్తానికి సాక్షి శివానంద్ ని వదిలి పెట్టాడు. దానితో నాకు సైకిల్ వచ్చు అన్న నిజం భూస్థాపితం అయిపొయింది.

మళ్ళి Btech లోకి వచ్చాక మా ఊర్లో తొక్కుకుంటూ వేరే ఊరు వెళ్లి వచ్చేటప్పుడు కింద పడ్డాను. దెబ్బలు బానే తగిలాయని బాధపడాలో దెబ్బలు తగిలితేనే సైకిల్ వచ్చినట్లు అని అందరు అంటుంటే ఆనందపడాలో నాకు అర్థం అవ్వలేదు.