అందమైనది ఈ జీవితం

చలి కాలం అయినందు వల్ల తెల్లవారుజామున ఆరు గంటలకు కూడా సూరీడు ఇంకా కనపడటం లేదు. ఆకాశం అంతా నారింజ రంగు పులుముకుంది. ఒక వైపు సూరీడు వస్తున్నా కూడా చందమామ కి వెళ్ళాలని అనిపించడం లేదనుకుంట సూరీడు అందాన్ని చూసి ఇంకా నిండుగానే ఆకాశంలో కనిపిస్తున్నాడు. ఆకాశం లో పక్షులు చద్రుడిని అందుకేనేందుకు గుమౌగా అటు వైపే వెళ్తున్నాయి. కోకిల పాటలు కోడి కూతలు నా మనసుని మేల్కొలుపుతున్నట్లుగా తోస్తుంది. వరి చేను పసుపు మరియు ఆకు పచ్చ రంగులతో మెరిసిపోతుంది. పొగ మంచు వల్ల ఏర్పడిన నీటి బిందువులు చెట్ల ఆకుల చివరన ఉండి చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచాన్ని తనలో దాచుకుని ఆ ప్రపంచాన్ని కన్పించి కనిపించకుండా చాలా చిన్నగా చూపిస్తున్నాయి.పొగ మంచు వల్ల దూరంలో ఉన్నవేమి కనపడటం లేదు. ప్రపంచం అంచు ఇంకో పది అడుగుల దూరంలో ఉన్నట్లుగా ఉంది. నా కాళ్ళకు చెప్పులు లేకపోవడంతో చేను గట్టు మీద అక్కడక్కడ ఉన్న రాళ్ళు గుచ్చుకుంటున్నాయి. ఎక్కడో సుప్రభాతం వినపడుతుంది కాని నా దగ్గర రేడియో లేదన్న ఆలోచన నాకు రావటం లేదు. సుప్రభాతం అయిపోయిన తర్వాత "లాహిరి లాహిరిలో", "అందమే ఆనందమే", " భలే మంచి రోజు" లాంటి పాత పాటలు పల్లవి వరకు వచ్చి మారిపోతున్నాయి. ఆ రోజేంటో అన్ని నాకు ఇష్టమయిన పాటలే వస్తున్నాయి రేడియో లో. ఆ సమయంలో అక్కడ చెప్పులు లేకుండా ఎందుకూ నడుస్తున్నానో ఏం చేద్దామని వచ్చానో నాకేమి గుర్తురావటం లేదు. అయినా కాని అలా ప్రకృతి ని చూస్తూ గమ్యం తెలీని దారిలో నడుస్తూ ఉంటె చాలా ఆహ్లాదంగా ఉంది. దూరంగా ఉన్న కొలను దగ్గరికి నడుచుకుంటూ వెళ్లాను. చుట్టూ మామిడి చెట్లతో చాలా అందంగా ఉంది ఆ ప్రదేశం. కొలనులోని నీళ్ళు ఈ అందాన్ని చూస్తూ అలలు అలలుగా వస్తూ ఎగిరే చేప పిల్లలతో అతలాడుతున్నాయి.


అలా కొంత దూరం నడిచే సరికి ఒక రైల్వే స్టేషన్ కనపడింది. చందానగర్ స్టేషన్ అని రాసి ఉంది. మళ్ళి ఆలోచనలు మొదలయ్యాయి, హైదరాబాదు లో ఇంత అందమయిన ప్రదేశాలు అదీ చందానగర్ దగ్గరలో ఎలా వచ్చాయా అని. లోపలి వెళ్ళాను.స్టేషన్ అంత ఖాళీగా ఉంది. అక్కడక్కడ కొంత మంది మాత్రమె కనిపిస్తున్నారు. ఇద్దరు ముసలి వాళ్ళు ప్రేమికులల కబుర్లు చెప్పుకుంటున్నారు అవతలి ప్లాట్ ఫారం మీద. స్టేషన్ లో అన్నౌన్సుమేంట్ కి బదులుగా చందమామ రావే పాట వస్తుంది. ఒక అమ్మ వల్ల బాబు కి గోరు ముద్దలు తినిపిస్తుంది. బాబు వాళ్ళ నాన్నతో కలిసి ప్లాట్ ఫారం నీడ ఉన్న వేయింగ్ మెషిన్ లో బరువు చూసుకుంటున్నారు. వాళ్ళ అమ్మని కూడా బరువు చూసికోమని బలవంతపెడుతున్నారు. అమ్మాయిలకయినా అమ్మలకైన బరువు చూసుకోడం అంటే ఎప్పటికయినా భయమే కదా అందుకే వద్దని చిన్న పిల్లలా మారం చేస్తుంది. ఆ బాబు అన్నం తినను అన్నాడో ఏం అన్నాడో గాని అమ్మకు తప్పలేదు చివరకి. నాకు వినపడలేదు గాని అలా అనే ఉంటాడని నా నమ్మకం. ఎందుకంటే అమ్మ ప్రేమ అలాంటిది, చిన్న వయసులో తన పిల్లలకి అన్నం తినిపించడానికి ఏమయినా చేస్తారు అమ్మలు. వాళ్ళ అమ్మ రూపాయి బిళ్ళ వేస్తుండగా బాబు మెషిన్ మీద ఒక కాలు వేసాడు. ఒక 20-30 kg లు ఎక్కువగా చూపించడం తో ఆ బరువు చూపించే పేపర్ ను ఎవరికీ ఇవ్వకుండా ఇది పనిచేయడం లేదు అని వాదిస్తూ సరదాగా గొడవ పడ్తూ దాచేస్తుంది. ఎందుకు అంత చూపించిందో ఆ బాబు కి కాక నాకు మాత్రమే తెల్సు. అమ్మ నాన్న పిల్లలు ఇలాంటి మనవ సంబందాలు ఎంత బావుంటాయో అని అన్కుంటూ నవ్వుకున్నాను. ఇంతలో భారి వర్షం పడేలా కారు మబ్బులు ఆకాశాన్ని కమ్మేశాయి. అప్పుడప్పుడే కొంచం కొంచం గా గుర్తు వస్తుంది. ఏదో ప్రశాంతతను వెతుక్కుంటూ ఇక్కడ వరకు వచ్చానని. ప్లాట్ ఫారం మీద ఇందాక ఉన్న వాళ్ళందరూ ఎప్పుడు వెళ్ళారో తెలీదు గాని ఎవ్వరు లేరు. అంత చీకటిగా అయ్పాయింది. ఏమీ కనిపించడం లేదు. కేవలం చిరు వర్షం లో తడిసిన మట్టి వాసన మాత్రమె వస్తుంది.


చీకట్లో కూడా దూరంగా ఏదో వెలుగు కనిపిస్తుంది. ఆ వెలుగు మెల్లిగా నా దగ్గరకే వస్తున్నట్లుగా ఉంది. బహుశా ట్రైన్ వస్తుందేమో అనుకున్నాను. కాని ఇంత చలిలో కూడా మొహం చాలా వేడిగా అయ్పోతుంది. కాళ్ళ కింద భూమి మాయమయ్యి నేను అనంతమయిన శూన్యం లోకి పడిపోతున్నాను. ఎందుకు పద్తున్ననో తెలిసే లోగా తల నేలను బలంగా తగిలింది. కళ్ళు తెరిచి చూసే సరికి మంచ పక్కన ఉన్నాను. ఇదంతా కల అని, ఇందాక కలలో కనిపించిన వెలుగు కిటికిలోంచి పడ్తున్న ఎండా అని, శూన్యం లోకి పడింది స్టేషన్ లోంచి కాదు మంచం మీద నుంచి అని అర్థం అయ్యాయి. జీవితం లో ఎలాంటి చిన్న చిన్న ఆనందాలను,మనుషుల మద్య అత్మీయతలను కోల్పోతున్నామో అనుకుంటూ పైకి లేచి గడియారం చూసాను. సమయం తొమ్మిదిన్నర. ఈ రోజు కూడా ఆఫీసు కి గంట ఆలస్యం. పగటికలలు నిజమవ్తయన్న చిన్న ఆశతో తుమాలు పట్టుకొని యాత్రిక జీవనం లోకి పరుగు తీశాను.

పూ.జా.భా - 2

అలా పూణే లో దిగిన మాకు వింత వింత మనుషులు తారసపడటం మొదలెట్టారు. పూణే లో జనాలు అలా ఉంటారో లేకపోతె మేము దిగిన వేళా విశేషమో గాని ఎవడికి వాడు ఒక్కో రకం. ఆ రకాలలో కొన్ని ఇక్కడ...

ఒకటో రకం:
ఈ ఒకటో రకం గాడు పొరపాటున మా ఇంటి ఓనర్ అయ్యి చచ్చాడు గాని ఆ ఇంగ్లీష్ నుంచి తెలుగు లోకి డబ్ చేసే భూతాల దిబ్బ,దెయ్యాల కోట లాంటి సినిమాలకో డబ్బింగ్ చెప్కోవాల్సిన వాడు. నేను మాములుగా పెద్ద వాళ్ళను వాడు వీడు అనను కాని వాడంటే మా అందరికి మసాల పెట్టని మిరపకాయ బజ్జి అంత మంట. వాడు మాట్లాడటం మొదలు పెడ్తే ఒక పట్టాన వదిలేవాడు కాదు. పూణే వెళ్ళిన కొన్ని రోజులకి తెలిసిన వాడు రూము ఉందంటే నచ్చితే అడ్వాన్సు ఇద్దామని డబ్బులు కూడా తీస్కోని వెళ్ళాము. ఆ రోజు అలా పరిచయమవ్వగానే ఇంట్లోకి పిలిచి కూర్చోమన్నాడు. రూము చాలా లక్కీ అందులో ఉన్నవాళ్ళకి అని చెప్పి ఒక డైరీ ఓపెన్ చేసాడు. ఆ డైరీ లో అప్పటి వరకు ఆ రూం లో ఉన్న వారందరి పేర్లు రాసుకున్నాను అని చెప్పి డైరీ మాకిచ్చాడు చూడమని. ఆ డైరీ లో పేరు దానికి US లో జాబు, UK లో జాబు, జర్మనీ లో పెళ్లి అని రాసి పెట్టుకున్నాడు. అలా అందరి గురించి ఒక్కో ఐదు నిమిషాలు చెప్పి మెదడు ని మెత్తటి పకోడీ తిన్నట్లు తినేసాడు. హమ్మయ్య లిస్టు అంత ఇప్పటికి అయినా అయింది అనుకుంటుండగానే ఇల్లు తో పాటు మీకు furniture కూడా ఇస్తాను అనడు. తింటే తిన్నాడు గాని బ్రహ్మచారులకి fridge, TV set ఎవరు ఇస్తారు అని ఆనంద పడ్డాము. ఇల్లు చూపించాదంకి తీస్కెళ్ళాడు. ఇల్లు పర్లేదు బానే ఉంది. fridge చూపిస్తాను అని చెప్పి తుప్పట్టిన బీరువా తలుపు తెర్చాడు. TIDE ad లో తెలుపుదనం చూసి అవాక్కయినట్లు మేము అవాక్కయ్యాము. అది బీరువా కాదు fridgee. తుప్పట్టడం మూలంగా,లోపల కూడా ఎమన్నా పెట్టుకోడానికి అరలు లేకపోడం మూలాన తేడ పోల్చుకోలేకపోయాము గాని కేవలం చల్లగా ఉన్న కారణంగా అది fridge ayindi. సరేలే fridge తో పనేమీ ఉంటుందిలే అని Blue diamond( అలంటి టీవీ కంపెనీ కూడా ఒకటి చరిత్రలో ఉండేదని అప్పుడే తెల్సింది) టీవీ ఆన్ చేసాము. మరాఠీ ఛానల్ ఏదో వస్తుంటే ఛానల్ మార్చడానికి చూసేసరికి టీవీ స్క్రీన్ రావడం మానేసింది. అప్పుడు మా ఓనర్ ఇది చిన్న ప్రాబ్లంమే ఒక దేబ్బెస్తే వస్తుంది అని టీవీ ని దభా దభా నాలుగైదు పీకాడు. అదే మనిషి అయుంటే చావనన్న చచ్చేది లేకపోతె return గా రెండు పీకేది. వేరే ఇల్లేమీ కనపడక అదే ఇంట్లో తప్పక దిగాము. రోజు సాయంత్రం గేటు సౌండ్ రాగానే మా డోర్ దగ్గర కోచేసేవాడు మీ కంపెనీ గురించి నాకు తెల్సు నేను ఒక టైం లో software అనేవాడు, ఏం అయినా ప్రాబ్లం ఉంటె చెప్పండి నేను చూస్కుంటాను అని మాటలతో మా మైండ్ తినీసేవాడు. ఒక్కో సారి వండున్తున్న వంటలు మాడిపోతున్న కూడా వదిలేవాడు కాదు.

రెండో రకం:
జుట్టు బాగా పెరిగింది తర్వాతి రోజు నుంచి ఆఫీసు కి వెళ్ళాలి అని hair saloon కి వెళ్ళాము హెయిర్ కట్ చేయించడానికి. cutting చేయమని కూర్చున్నాము. వాడు నాకు మూడ్ లేదు అన్నాడు. వచ్చి రాని హిందీ లో నేను చెప్పింది అర్థం కాక అలా అన్నాడో లేక నేను తప్పుగా విన్నానో తెలీక పక్కన ఉన్నవాదిదో హెయిర్ కట్ చేయమని చెప్పించా. మళ్ళి మూడ్ లేదు అన్నాడు. ఇక్కడ hyderabad లో అయితే షాప్ కట్టేసే టైం అవ్తున్న కూడా ఎవరన్న వస్తే cutting చేసాకే షాప్ మూస్తారు. ఈడేంటి మూడ్ లేదంటాడు అని expression లేని షాక్ తో బయటికి వచ్చేసాము.

మూడో రకం:
మేము పూణే వెళ్ళిన కొత్తలో పొరపాటునో గ్రహపాతునో మా నలుగురిలో ఎవడికో అరటి పళ్ళు తినాలనిపించింది. మాలో ఒకడు అరటి పళ్ళ బండి దగ్గరికి వెళ్ళాడు. అక్కడ ఒక ఆడ మనిషి అమ్ముతుంది. ఎంత అన్నము 20/- డజన్ అంది. సరే అని 10/- ఇచ్చి అర డజన్ ఇమ్మన్నాము. ఇవ్వనంది. డజన్ 20/- అయితే అర డజన్ 10/- కదా అన్నాము. అయతే అవ్వొచ్చు గాని నేను మాత్రం ఇవ్వను అంది. చేసేదేమీ లేక పూణే లో ఉన్నన్నాళ్ళు ఇంకోసారి అరటి పళ్ళ జోలికి వెళ్ళలేదు.

ఇలా ఎన్నో రకాలు కలిపి పూ.జా.భా - 2 . కుదిరితే ఇంకొన్ని రకాలు పు.జా.భా - 3 లో....

పూ.జా.భా-1

జూన్ 04,2008.
ఆ రోజు శనివారం. సమయం సాయంత్రం ఏడు దాటింది. బయట వర్షం భారీగా పది ఇప్డే కొంచం తగ్గింది. వర్షాలు ఎప్పడు మనం ఎక్కడికన్నా ప్రయాణం అయ్యేటప్పుడే పద్తుంటాయి. ఆ రోజు నేను పూణే కి బయలుదేరుతున్నాను capgemini లో ట్రైనింగ్ కోసం. మనసులో చాలా ఆందోళన గ ఉంది. ఆ ఆందోళనకు రెండు కారణాలు ఉన్నాయి.

నేను ఎప్పడు దూర ప్రయాణాలు చేయలేదు,రాష్ట్రం దాటి వెళ్ళను లేదు. వెళ్ళేది హిందీ మాట్లాడే రాష్ట్రానికి. నాకు ఎ మాత్రం హిందీ రాదు.అక్కడి వారితో ఎలా మాట్లాడాలో ఎలా బ్రతకాలో తేలేదు. ఇది మొదటి కారణం. పోనీ నాతో పాటు వచ్చే ఇంకో ముగ్గురి మీద ఆధారపడడం అంటే ఆ ముగ్గురే నా ఆందోళనకు రెండవ కారణం.

రాము,సోము,భీము(కొన్ని కారణాల వల్ల పేర్లు మార్చడం జరిగింది). ఈ ముగ్గురు నాతో పాటు ఒకే కాలేజీ లో ఓకీ తరగతి లో ఇంజనీరింగ్ చదివినా కూడా నాకు పెద్ద పరిచయం లేదు. ఒక విధంగా చెప్పాలంటే వీరు ముగ్గురు క్లాసు లో చివరి బెంచ్ బాచ్. నేనేమో చందానగర్ బాచ్. అంటే బుద్ధిగా ఉంది చదుకునే బాచ్ అని ప్రసిద్ది. వీళ్ళు నేను ఒకే కంపెనీ లో జాయిన్ అవ్త్నమని తెలసాక ఒకే చోట ట్రైనింగ్ తీస్కోవాలని అని తెలసాక అందరు భయపెడుతుందే వారు. నువ్వేమో సిలెంట్ వీళ్ళ ముగ్గురితో ఎలా ఉంటావో, నీ పని అయ్పాయింది లే అని.

ఈ ఆందోళనల మద్య బస్సు ఎక్కడానికి కుకట్పల్లి బస్సు స్టాప్ దగ్గరకి అమ్మ నాన్న అక్క బావ తో వచ్చాను. అయ్యబాబోయ్ ! ఆ ముగ్గురిని ఎక్కించడానికి కనీసం ముప్పై మంది వచ్చారు. గోల గోల చేస్తున్నారు. బస్సు వచ్చాక నేను సిలెంట్ గా వెళ్లి పైన బెడ్ మీదకి ఎక్కేసాను. ఆ ముగ్గరు బస్సు స్టార్ట్ అయ్యాక ఐదు నిమిషాలకు గాని రాలేదు. వచ్చి ఇంకో ఐదు నిమిషాలు కిటికీ లోంచి టాటా లు చెప్పి కూర్చున్నారు. ఆ బస్సు లో ప్రతి బెడ్ కి ఒక టీవీ ఉంది. హాయిగా వీళ్ళ గోల పట్టించుకోకుండా సినిమా చూసుకోవచ్చులే అంకున్నాను. కాని ఆనందం ఆవిరి అయ్పాయింది. హిందీ సినిమా పెట్టాడు. మార్చమని cleaner ని అడగితే పూణే వెళ్ళేటప్పుడు హిందీ సినిమా, పూణే నుంచి వచ్చేటప్పుడు తెలుగు సినిమా పెడతాను మార్చడం కుదరదని తెగేసి చెప్పాడు.

ఇంతలో సోముగాడు బ్యాగ్ లో నుంచి లాప్ టాప్ తీసాడు. ఆహా! వీడు ట్రైనింగ్ లోనే లాప్ టాప్ తెచ్చాడు సౌండ్ ఏమో అంకున్నాను. రాముగడు ఆ లాప్ టాప్ ని తీస్కోని అందులో DVD పెట్టాడు. అప్పుడు అర్థం అయింది అది మ్యుజియం లో ఉండాల్సిన తొలి తరం కంప్యూటర్ అని. DVD పెడ్తే ఉండదు ఆటోమాటిక్ గ బయటకి వచ్చేస్తుంది. అలా చూస్తున్నంత సేపు అలా పట్కునే ఉండాలి. ఐన రాము గాడు పట్టు వదలని విక్రమార్కుడిలా అలా పట్టుకునే సినిమా చూసేస్తున్నాడు. ఆ కస్టాలు చూసి నేను "అలా పట్టుకుని మూడు గంటలు సినిమా చూసే బదులు ఒక ఐదు నిమిషాలు పట్టుకుని సినిమా సిస్టం లోకి కాపీ చేస్కుంటే తర్వాత ఫ్రీగా చుస్కోవచ్చును కదా!" అన్నాను. ముగ్గురు అవాక్కయ్యారు. నా వైపు వింతగా వేరే గ్రహం నుంచి వచ్చిన జంతువును చూసినట్లు ఆశ్చర్యంగా చూసారు. ఏం తెలివి ఏం ఐడియా ఇచ్చావు నువ్ కేక అన్నారు. అది పెద్ద గొప్ప కష్టమైన ఐడియా ఏం కాదు వీల్లేంటి ఇంత పొగిడేస్తున్నారు అనుకున్నాను. నాకు ఆ ముగ్గురు "3D" అని నామకరణం చేయటానికి పురికొల్పిన మొదటి సంగటన అది.

అలా పూణే వెళ్ళేసరికి తెల్లారింది. బస్సు దిగి దిగగానే ఆటో వాడు మా లుగ్గాగే ఎత్తుకెళ్ళి ఆటో లో పెట్టేసుకున్నాడు. NIGDI వెళ్ళాలి ఎంత తీస్కుంటావు అన్నము. వాడు మీటర్ వేస్తాను అన్నాడు. అరె భలే మంచోల్లే పూణే లో ఆటో వాళ్ళు అని అన్కొని ఎలాగో luggage ఉంది ఆటో చీపుగానే ఉంది కదా అని రెండు ఆటో లు మాట్లాడుకున్నాం. ఆటో ఎక్కక స్టార్ట్ చేసాడు. ఆటో నడుస్తుంది కాని మీటర్ పరిగెడుతుంది. ఇంత ఫాస్ట్ గ తిరుగుతున్దేన్తయ్య అని వాడిని అడగితే ఒక పేపర్ చేతిలో పెట్టాడు. అందులో కిలో మీటర్ కి ఏంటో రాసి ఉంది. అది కూడా fake అని అప్పుడు మాకు తెలీలేదు. మొత్తానికి నిగడి లో దిగాక 250/- అయింది. రెండు ఆటోలకి కలిపి 500/- వాడి చేతిలో పెట్టాము. ఇంకో ఐదు వందలు ఇమ్మన్నాడు. అదేంటంటే, పూణే లో రాను పోను చార్జెస్ కూడా ఇవ్వాలి అన్నాడు. ఇవ్వము ఎక్కడ అలా ఉండదు అన్నము. వాడు ఇంకో ఇద్దరు ఆటో వాళ్ళని పిలిచి గొడవ చేయబోయాడు. మోసపోతున్నామని తెల్సి కూడా ఏమి చేయలేక 1000/- వాడి చేతిలో పెట్టాము. చదుకున్న వాళ్ళందరూ ఇలానే తెల్సి కూడా మోసపోతుంటారు. ఇక్కడ కు బయలుదేరక ముందు పూణే లో అమ్మాయిలు బాగుంటారని చెప్పిన వారందరినీ పేరు పేరునా గుర్తు చేసుకొని ఆటో వాళ్ళు బాగుండరు అని ఒక్కరయినే చెప్పలేదనుకొని ఏడ్వలేక నువ్వుకున్నాము. ఇది పూణే లో జాబు భాగం ఒకటి(పూ.జా.భా-౧).